Diaardegmo

Het was een koude zaterdag in september in 2007, dat is alweer een aantal jaar geleden. Ik was bij voetbalvereniging RPC, waar we die dag een wedstrijd speelden. Ik stond naast de kant, tegen een hekje het verloop van de laatste fase van de wedstrijd te kijken. Ik had het eerste deel van de wedstrijd gespeeld en daarna stond ik even wissel. De laatste 5 minuten van de wedstrijd kwam ik er toch nog even in. We stonden met 0-1 achter. Koud in het veld deed ik mijn uiterste best om daar verandering in te brengen. Ik zag dat de bal in de diepte werd gespeeld en mijn drafje ging al snel over in een snelle sprint. Ik voelde de adem van mijn directe tegenstander in mijn nek hijgen. Ik ging sneller en sneller, mijn tegenstander tikte me op mijn voeten. Door mijn snelheid voelde ik de controle onder mijn voeten verdwijnen. Knal, daar lag ik. De scheidsrechter floot voor de overtreding op mij. Ik voelde pijnscheuten in mijn linkerpols, mijn ogen richtte zich naar beneden. Mijn pols was gebroken.

Ik kwam overeind, keek mijn tegenstander aan en zag hem beduusd naar mijn pols kijken. Een draai en een knak later stond mijn pols weer recht, deed ik gewoon even met mijn blote handen. Iedereen vroeg of dat ik niet naar het ziekenhuis moest. Ik zei dat ik de wedstrijd uit wilde spelen, koste wat kost. Ik legde de bal neer om de vrije trap te nemen, nam een aanloopje en schoot hem hard in de kruising. De pijn in mijn pols verdween door de adrenaline kick die dat me gaf. Door uitbundigheid maakte ik een dubbele flikflak in de lucht. Niet zo slim, mijn pols brak frontaal. Hij stond nu helemaal krom en bungelde als een slap worstje naast mijn lichaam. Daarna ging ik toch maar naar het ziekenhuis. Helaas, er kwam gips omheen, dat betekende 6 hele weken niet voetballen. Dat was toch niks voor mij, dus na 2 weken nam ik de zaag van mijn vader in handen en bevrijdde mezelf van het gips. Wat een opluchting.